Het is alweer vier jaar geleden dat Marijnissen, de grote winnaar bij de vorige verkiezingen met 25 zetels, netjes uit het kabinet gehouden werd. Het werd zelfs zo netjes gedaan dat hij er zelf de schuld van kreeg. Het beeld dat bleef hangen was dat hij eigenlijk helemaal niet wilde regeren maar alleen wat wilde brullen vanuit de oppositie. En zo kwamen uiteindelijk toch weer twee regentenpartijen, CDA en PvdA, aan de macht. Met de Christenunie er weliswaar bij, om een meerderheid te halen. De SP wist vorige maand het verlies tot 10 zetels te beperken dankzij een paar mooie oneliners van Emile Roemer. Maar dit keer is Wilders de verrassende winnaar en eigenlijk is ook hij totaal ongewenst voor de klassieke regentenpartijen. De VVD voerde nog een mooie show op maar Wilders wil koste wat het kost voorkomen dat men hem flikt wat bij de SP zo mooi lukte. En dus liet hij op dag 1 na de verkiezingen zijn ‘breekpunt’ rond de AOW al vallen. Ook gaf hij aan desnoods vanuit de oppositie gedoogsteun te zullen geven aan een kabinet van VVD-CDA, alles is voor hem bespreekbaar. Verhagen kwam daarom vrij bot over met zijn onwil om zelfs maar te praten en door die slordige aanpak bleef het beeld hangen dat het niet aan de PVV lag dat er geen rechts kabinet kwam. Nu lijkt er een nieuwe poging gaande om Wilders op een slimmere manier af te schieten als coalitiegenoot en daarna het zo gewenste middenkabinet te vormen (met desnoods Cohen als premier ter compensatie). Interessant is daarbij overigens dat Verhagen nu ook eist dat Wilders zijn plannen om de ontwikkelingshulp te korten zou intrekken. Hij zou bij dat thema, in theorie, ook Rutte tegenover zich moeten vinden (die zei het budget te willen halveren). Maar Rutte heeft natuurlijk ook dat middenkabinet in gedachten en dan moet je je verkiezingsprogram nou eenmaal kunnen ‘overstijgen’.