Een tijd geleden schreef ik een stukje over Oxfam Novib dat een kwart van haar inkomsten in allerlei vage linkse actiegroepen in Nederland stopt. Het is een schande dat er gebruik wordt gemaakt van foto’s met hongerende kinderen in Afrika om overheidsmiljoenen te pakken te krijgen. Want in werkelijkheid gaat een groot deel van het verkregen geld op aan actiegroepen met figuren van het kaliber Volkert van der Graaf (voor wat eufemistisch “beleidsbeïnvloeding” heet) en de 456 voltijdse Nederlandse medewerkers (die gemiddeld 47.000 euro per jaar kosten). Directrice Karimi (van Groen Links) haalde vorig jaar voor zichzelf 106.297 euro uit de kassa. En daar zou niemand wat op tegen hebben… als het niet met publiek geld gefinancierd werd. Want Oxfam Novib haalt van de € 193 miljoen aan ‘baten’ maar 35 miljoen op bij echte donateurs. De rest komt uit de overheidspot voor ontwikkelingssamenwerking (75%) en er is ook € 15 miljoen uit de gokinkomsten van de bevriende Nationale Postcode Loterij. Die loterij werd trouwens opgericht door een vroegere medewerker van Oxfam, Boudewijn Poelmann, die daar persoonlijk jaarlijks € 2,5 miljoen op afroomt. Maar vandaag staat directrice Karimi met tranerige ogen in de krant. Er wordt namelijk verwacht dat de overheidssubsidie met 30 miljoen achteruit gaat komend jaar. Terwijl Oxfam net van 386 medewerkers in Nederland naar 456 was gegroeid in 2009 moeten er daarvan weer 45 (gedwongen) vertrekken in 2011. Dat is vervelend voor die mensen. Langs de andere kant betekent het dat er nog steeds 106 miljoen euro aan overheidsgeld naar Oxfam zal vloeien in het komende jaar. Volgens mij moet die overheidssubsidie naar nul en moeten burgers voortaan zelf beslissen over hun steun aan goede doelen. Dat verplicht die organisaties er namelijk toe meer rekening te houden met wat de donateur wil. In het artikel over de korting in de Volkskrant zie je dat dat idee nu inderdaad ook begint te groeien bij Karimi. Ze heeft het nu over het koesteren en honoreren van de betrokkenheid van donateurs en de verschillende manieren om die mensen te binden aan een project. Je zou dat allemaal haast commercieel kunnen noemen maar dat vindt ze vast niet fijn. Toch zal het voor haar niet meevallen om aan een donateur uit te leggen dat een kwart tot de helft van zijn schenking niet naar hongerigen kan omdat bijvoorbeeld de ‘Internationale Socialisten’ geld willen zien voor hun acties tegen Israël en de G20. Hopelijk stopt die stiekeme “beleidsbeïnvloeding” dan ook en kunnen die actiegroepen zelf donateurs zoeken. Dat zou alvast een stuk eerlijker zijn dan geld binnenharken met foto’s uit Afrika.