Dat zeggen nu zowel Rutte als Wilders. Al een aantal dagen houdt Maxime Verhagen de rechtse coalitieboot af met een vrij doorzichtige tactische smoes. Hij wil “nog” niet onderhandelen want eerst moeten VVD en PVV het maar eens zien te worden. Daarna zal hij nog wel eens kijken of het wat worden kan. Je hoort intussen dagelijks de linkse vleugel van het CDA banvloeken en dreigementen uitgillen in de media. Het complete jihadsmaldeel voor Palestina dat zich rond Dries van Agt heeft verzameld met figuren als Bert de Vries, Hans van den Broek en Frans Andriessen voert campagne. En ook horen we het CNV-vakbondswereldje rond Doekle Terpstra, aangevuld met de beruchte billenknijper: Ruud Lubbers. Het dilemma voor het CDA is natuurlijk groot. De rechtse vleugel is voor een groot stuk verdwenen naar VVD en PVV na een ronde van kiezersbedrog (generaal pardon en massale uitgaven) en links bestuur met PvdA en CU. De linkse vleugel is daardoor sterker geworden en dan is er nog hun “morele superioriteit”. Maar de verdwenen rechtse kiezers komen natuurlijk niet terug als het CDA nu opnieuw in een links kabinet stapt. Sterker nog, misschien nemen ze het het CDA wel enorm kwalijk als die partij een rechts kabinet onmogelijk maakt. Anderzijds wil het CDA de linkervleugel ook niet van zich vervreemden door met een Wilders in zee te gaan die voor velen van die linkervleugel te ver gaat. Dé oplossing voor het CDA zou dan een oppositierol zijn. Dat zou alleen nog VVD-PvdA-SP (76 zetels) als zeer onwaarschijnlijke optie en VVD-PvdA-D66-Groen Links (81 zetels) als iets minder onwaarschijnlijke optie doen overblijven. Dat zou dan een behoorlijk links kabinet worden en voor de VVD een bijzonder groot kiezersbedrog betekenen. De linkse partijen zouden dan heel veel water bij de wijn moeten doen. Een zogenaamd “nationaal” kabinet waarin CDA toch meedoet met VVD en PvdA is natuurlijk ook mogelijk. Dat zal worden gezien als het zich vastklampen aan de macht door het establishment. Het wordt nog een lastige klus voor de informateur om hier wat van te maken. Vooral met de verkiezingen voor de Provinciale Staten (en daarmee de Eerste Kamer) over zo’n negen maanden. De kiezer kan eventuele streken al heel spoedig afstraffen en wellicht daarmee zelfs een impopulair kabinet blokkeren.