Dat goede doelen ook goede CEO’s willen is bekend. En dat die wat mogen kosten ook. Zo herinnert u zich misschien de zaak nog rond Foster Parents Plan in 2002. Directeur Pagano daar bleek 3 daagjes per week vrij te maken voor zijn maandsalaris van 18.000 euro. De ophef die ontstond na het uitlekken van die informatie zorgde voor het vertrek van veel donateurs en daarna ook het vertrek van de directeur zelf. De organisatie veranderde na zijn vertrek de naam naar ‘Plan Nederland’ en zette alles op alles om donateurs te overtuigen dat voortaan alles anders zou worden. In Duitsland speelt op dit ogenblik een vergelijkbare zaak. Directeur Ehlert van de Berlijnse daklozenhulp (Treberhilfe) blijkt een Maserati van 114.000 Euro te hebben als dienstwagen. Toen hij werd geflitst stond de auto op naam van zijn daklozenorganisatie maar was niet duidelijk wie er nou mee had gereden. Daarop werd geëist dat er dan een rittenadministratie zou worden bijgehouden. De Treberhilfe vocht dat aan en zo kwam de zaak in de media.

De mediabelangstelling vond Ehlert (een vroegere pedagoog en begrotingsexpert van de socialistische partij SPD) maar niks: “Ik ben ertegen dat de sociale sector zich armzalig zou moeten kleden en uitrusten. Andere succesvolle ondernemingen rijden toch ook met passende dienstauto’s?”

Dat leverde zoveel protest op dat hij met een bijzonder goed voorstel kwam: We willen de auto (met 440pk) gaan inzetten voor toeristische ritten langs sociale projecten in Berlijn!
Intussen heeft hij ingezien dat ook dat plan niet in goede aarde valt. De auto werd daarom snel voor 30.000 euro verkocht aan een zeer tevreden autohandelaar in Potsdam en de organisatie gaat, net zoals Plan Nederland indertijd, hard werken aan een herstel van het vertrouwen. De Berlijnse belastingbetaler wordt jaarlijks namelijk verplicht 12 miljoen euro te geven aan directeur Ehlert via subsidies. En dat geld wil Ehlert volgend jaar graag opnieuw binnenharken met zijn ‘succesvolle onderneming’.