Het zijn droeve tijden voor de socialisten. Er is een recessie gaande die voor veel werkloosheid en armoede zorgt. Veel mensen zijn boos op bankiers die druk bezig waren met hun bonus en intussen hun bank de vernieling indraaiden. Dat de overheid van de situatie gebruik maakte om banken (deels) te onteigenen of extreem dure wurgcontracten op te leggen hebben veel mensen niet in de gaten. Zij herinneren zich vooral dat banken werden gered van het faillisement met overheidsgeld en dat de bonuscultuur intussen vrolijk doorwoekert. De media schrijven zelfs al over het faillisement van het kapitalisme. En toch… toch profiteren de socialisten daar maar niet van, ze gaan zelfs bijna overal achteruit in Europa. De reden daarvan is dat de socialisten geen geloofwaardig alternatief kunnen bieden. De Vlaamse SP.A doet daarom maar weer een wanhopîge poging om in de krant te komen met nieuwe plannen. Men werkt daar ineens aan een pensioenplan.

De situatie in België is op dat vlak inderdaad vrij catastrofaal. Het land is lang geleden, op aansturen van de socialisten overigens, overgestapt van een kapitalisatiesysteem naar een repartitiesysteem (erg solidair). Dat was mooi toen want er waren veel babyboomers die betaalden en weinig ouderen die een pensioen kregen. Er bleef daarom veel geld over voor leuke dingen. Door de vergrijzing wordt dat systeem per 2014 onbetaalbaar als er geen drastische wijziging van het beleid komt. Daarom heeft de Belgische overheid in 2001 het Zilverfonds opgericht. Dat fonds zou begrotingsoverschotten oppotten en gebruiken om de vergrijzing te helpen bekostigen. Eind 2008 zat er 17 miljard Euro in dat Zilverfonds (1600 Euro per inwoner van België). Maar helaas is dit een land met weinig begrotingsoverschotten en een bijzonder hoge staatsschuld. De regering besliste daarom dat het Zilverfonds alleen in staatsleningen mocht beleggen (een aparte soort ‘zero-coupon bonds’ die voor het Zilverfonds wordt uitgegeven). Ook besliste men onder de “liberale” premier Verhofstadt dat de overheid geen schulden aan zichzelf kan hebben en dat de bedragen uit het Zilverfonds daarom gewoon van de staatsschuld afgetrokken moeten worden. Het Zilverfonds is om die reden ook eigenlijk een lege doos.

En wat is nu het meesterlijke plan van de Vlaamse socialisten om de pensioenen te redden? De Belgische overheid heeft vorig jaar bovenop het begrotingstekort van 20 miljard nog 21 miljard Euro extra geleend en dat geld geïnvesteerd in de banken. Dat vermogen wil de SP.A op naam laten zetten van het Zilverfonds. Dat het eigenlijk helemaal niks uitmaakt of het in een Zilverfonds zit of in FPIM (de federale participatiemaatschappij) moet iedereen duidelijk zijn. Maar de SP.A denkt zo campagne te kunnen voeren “voor uw pensioen” bij de verkiezingen volgend jaar. Want als het geld eenmaal in dat Zilverfonds zit kunnen ze het boekhoudkundig in mindering brengen op de staatsschuld. Bovendien kunnen ze een aantal burgers wijsmaken dat daardoor extra geld voor de pensioenen beschikbaar komt: 2 vliegen in één klap.

Zoals de Waalse socialist Michel Daerden, de minister van Pensioenen, vorige maand nog met een grote grijns – maar wel eerlijk – meldde: het probleem blijft onopgelost. Daar verandert ook dit pensioenplan niks aan. De enige echte oplossing is bezuinigen als overheid en een spaarpot aanleggen. Zelfs Nederland, dat 600 miljard Euro in pensioenfondsen heeft opgebouwd, maakt zich op termijn zorgen over de betaalbaarheid van de pensioenen daar. De tijd tikt weg en de Belgische politiek kijkt verlamd toe. Er staan België daarom onvermijdelijk Griekse avonturen te wachten.